Wednesday, November 10, 2010

میثاق اعلام نشده رفرمیسم های حکومتی با خود حکومت برای سکوت در باره سنگسار و اعدام که دو جز اصلی وجود نظام اشان است

چرا مردم ایران با همه مبارزه در راه انسانیت که می کنند نباید در کارزار علیه اعدام سکینه همراه مردم سراسر جهان باشند ؟ این در حالی است که این نوع اعمال جنایتکارانه در خود ایران رخ می دهد. باید به این سوال جواب داد. در این کلیپ چند دقیقه ای اصغر کریمی در جواب این سوال از طرف شهلا دانشفر سعی می کند مسئله را از زوایای مختلف طرح و بررسی کند.
نظر خود من جدا از صحبت های این دو در این برنامه این است که مسئله سنگسار و اعدام شیشه عمر رژیم سنگسار و اعدام است. در اکثر رسانه های قانونی و نیمه قانونی ایران که همه از خودی های حکومتی چه مدافعان سردمداران الان رژیم یا قبلا بودند و کلا از نظام جمهوری اسلامی همان طور که میر حسین موسوی می گوید "نه یک کلام زیاد و نه یک کلام کم فقط جمهوری اسلامی"، باید هم در این باره سکوت کنند. چون همان طور که در اول گفتم شیشه عمر این حکومت به همین سنگسار و اعدام پایه ریزی شده وگرنه نمی توانستند 32 سال با رعب و وحشت در جامعه ایجاد کردن سر قدرت بمانند.
بنابراین یک میثاق نگفته بین همه خودی های جمهوری اسلامی و همه آنهایی که آنرا قبول دارند در این دو کلام سنگسار و اعدام سکوت اختیار می کنند و این است که مردم ایران جدا از همه نفرتی که از این دو عمل شنیع جمهوری اسلامی دارند ولی در عمل بی تحرک مانده اند. اگر دور مسئله انتخابات کذایی که میر حسین و کروبی شرکت داشتند و رای نیاوردند و آنرا مخدوش اعلام کردند کلی مردم به بهانه آن بیرون ریختند و اعتراض خود را بر علیه کلیت رژیم اعلام نمودند. انتظاری که از همین مردم می رود غیر از این است. در هیچ انتخاباتی از طرف جمهوری اسلامی نه اینکه نباید شرکت کرد بلکه کسانی که شرکت کرده و آنرا مخدوش اعلام می کنند هم باید بایکوت کرد. چون با مخدوش اعلام کردن آن طوری مشروعیت به انتخاباتی قبلی می دهند و خطی بطلان به حقیقتی می کشند که این رژیم از قرار معلوم در انتخابات قبلی مشروعیتی داشته و از طریق رعب و وحشت 32 سال بر سر این مردم حکومت نکرده است. با این دروغ بزرگ نباید در هیچ حرکتی از طرف هر جناحی از رژیم شرکت کرد. و طعمه مقاصد شوم آنها شد.
مرگ بر رژیم صد هزار اعدام و سنگسار مرگ بر جمهوری اسلامی .

No comments:

Post a Comment